Soms moet je gewoon je hart volgen….

Hoi allemaal! Twee weken geleden liet ik weten dat ik een blogpauze zou houden. Omdat ik niet meer zo goed wist of ik wel echt gelukkig werd van het bloggen. Ik had toen beloofd dat ik zondag 23 april de uiteindelijke beslissing zou vertellen, wat dus vandaag is. En de titel voorspelt het waarschijnlijk al, maar dit is de laatste blogpost die op Sensitive BookNerd verschijnt.

Ik heb gemerkt hoeveel meer tijd ik heb door te stoppen, ik kan meer lezen. En de frustratie van het feit dat ik nog blogwerk heb is er niet meer. Natuurlijk vraagt iedere hobby tijd, maar een hobby hoort plezier te geven. Hoort je blij en vrolijk te maken, toch op de meeste momenten. Eens je vaker gefrustreerd voor je hobby werkt of je hobby uitvoert dan blij en gelukkig, moet je je toch een keer afvragen of het nog dit is wat je wil. Je hebt er niks aan om jezelf ongelukkig te maken door je hobby vast te houden omdat het je ooit gelukkig maakte.

Toch voel ik wel een beetje pijn nu ik dit uitschrijf. Mijn blog is drie jaar actief geweest, drie jaar heb ik er alles ingestoken wat ik kon en daar heb ik altijd veel plezier aan gehad. Ik heb zoveel geleerd op mijn weg als blogger, op de momenten dat het minder goed ging. Mijn blog heeft me dingen doen inzien die ik anders misschien nooit zo bewust zou inzien. Dankzij mijn blog heb ik geleerd dat er in iedere dag wel een mooi moment zit, en op moeilijke dagen helpt dat mij vooruit. Ik heb genoten van alles wat ik voor mijn blog heb gedaan. Helaas komen aan alle mooie verhalen en liedjes een einde. Niemand heeft trouwens gezegd dat dit echt het einde is. Wie weet start ik later opnieuw een blog over iets helemaal anders of terug een boekenblog. Je weet nooit wat de toekomst brengt. Maar het heeft geen zin om te blijven vertellen dat je moet doet wat jou gelukkig maakt en de dingen die je ongelukkig maken moet loslaten als ik zelf geen gelukkige blogger meer ben. In het begin had ik heel veel plezier in mijn blog. Maar zoals ik al zei, het brengt vaker frustratie op. Vooral als ik boekrecensies uitschrijf, voel ik steeds meer dat ik dat niet meer wil. En ik weet dat het niet aan het lezen ligt. Ik durf soms niet snel te lezen omdat ik weet dat ik dan weer sneller een recensie zal moeten schrijven. Dat kan niet de bedoeling zijn. Dan is dit besluit toch wel beter.

Liefde voor schrijven zal er altijd zijn, die heb ik in de vingers en in mijn hart. Mijn droom om een boek uit te brengen brandt nog steeds en hopelijk komt die dag ook ooit. Blijven knokken. En zoals ik al zei, niemand zegt dat ik later niet opnieuw begin. Maar voor nu is het goed geweest, dat voel ik. Het is mooi geweest. Het is een pijnlijke beslissing, maar het voelt goed.

Als je mij nog zou willen volgen, of weten welke boeken ik aanraad of welke niet, ik blijf nog steeds actief op Goodreads en daar zal ik telkens kortere recensies schrijven. Vlak na het uitlezen van een boek, dus dan is er nog wel iets. Ook blijf ik actief op Instagram, waar ik ook soms boeken aanraad en daar kan je ook nog zien wat ik allemaal doe. Alleen zal Instagram nog even moeten wachten, want ik neem na deze dag twee weken sociale-media-vrije weken. De vorige keer heeft dan enorm deugd gedaan, en ik merk dat ik vaker doelloos scrol en verslaafd raak. Ik wil mijn sociale media onder controle houden en ik weet dat dat dan wel helpt.

Mijn blog zal nog even online blijven, er zijn namelijk mensen die mijn blog nog willen teruglezen. Mensen die ik persoonlijk ken. Mijn zusje bijvoorbeeld wordt enorm rustig van mijn blog lezen en ik wil haar dat nog niet meteen afpakken. Op termijn zal hij volledig verdwijnen, maar nu nog niet.

Ik wens jullie allemaal veel succes toe in de toekomst, geloof in je dromen en stay positive! You can do it!

Voor de allerlaatste keer,
xxx Nikita

Advertenties

Blogpauze

Hoi allemaal! Ik heb zoals je ziet besloten een blogpauze te houden. Met mij gaat het prima, mijn leven is op de goede weg en ik ben zelf ook weer positief. Daar niet van. Maar ik twijfel al heel lang of mijn blog mij wel nog zo gelukkig maakt als in het begin. Ik heb toen advies gevraagd aan Joany van Nerdymommy (die helaas ook gestopt is) en zij raadde aan om een blogpauze te houden en te kijken hoe ik dat ervaar. En dat vind ik wel een goed plan, want zo weet ik wat ik echt wil en ik wil mijn blog niet opdoeken om hem twee dagen later al te missen. Mijn blogpauze duurt tot 22 april 2017, dat is twee weken van hier. Op zondag 23 april schrijf ik de blogpost die zal bepalen of ik verderga of niet. Het heeft geen nut om ongelukkig te bloggen want uiteindelijk zal dat opvallen en ik heb geleerd dat ik mezelf ook niet ongelukkig moet maken. Waar dit zal eindigen weet ik zelf ook nog niet.

Bedankt voor het begrip!
xxx Nikita

Vier het leven ~5~ Waarom zou ik een dagboek bijhouden?

Hoi allemaal! Iets wat veel mensen vaak proberen en uiteindelijk in falen -geen zorgen, ik ben er ook vaak bij- is een dagboek bijhouden. En misschien is dit een vreemd onderwerp bij een rubriek om het leven te vieren. Toch vind ik dat niet. Een dagboek bijhouden kan je veel opleveren. Natuurlijk moet je de moeite doen om elke dag je dag te beschrijven. Maar niks in het leven komt voor niks en je moet voor dingen werken. Ik ben zelf sinds drie maanden een dagboek-schrijver. En ik moet zeggen dat ik er eigenlijk wel heel veel leuke dingen uit haal. Die dingen wil ik graag delen, want ik kan het alleen maar aanmoedigen. En het excuus ‘geen tijd’ geldt niet vandaag!

6. Dagboek bijhouden.jpg

Wat is een dagboek en hoe begin je eraan?
Misschien klinkt dit als een domme vraag, maar veel mensen weten niet hoe ze echt aan een dagboek moeten beginnen en beginnen er daardoor niet aan. Uiteindelijk kan jij je dagboek inrichten hoe jij dat wil. Ik ben iemand die dagelijks schrijft, maar sommige mensen voelen zich fijner om wekelijks te schrijven. Het is jouw dagboek, jij bent baas. Je kan ook foto’s afprinten en erbij hangen als extraatje. Het is jouw keuze! En je kan een schriftje kopen maar ook een Wordbestandje gebruiken als jij dat beter vind. Zelfs gebruik ik Penzu. Digitaal is altijd wel risicovoller, maar ik vind het fijn.

Waarom zou je een dagboek bijhouden?

1. Herinneringen later
Het eerste waar ik meestal aan denk is dat het superleuk is om als je ouder bent terug te lezen. Ik hield in mijn middelbaar een paar keer een dagboek bij, en dat faalde na weken alsnog. Maar die schriftjes heb ik allemaal nog. En ik betrapte me er onlangs nog op dat ik ze vond en ze teruglas. Zo heb ik begin de zomervakantie van vorig jaar tot ergens in oktober denk ik, mijn dagboek bijgehouden vorig jaar. Net toen ik aan mijn nieuwe opleiding begon. Het was leuk om te lezen hoe onzeker ik toen was of ik het wel juist had gedaan en te weten dat het allemaal goed is gekomen. En ook de herinneringen. In nog oudere dagboeken staan dagen beschreven die ik bij of met pepe heb doorgebracht. Het zijn mooie herinneringen om terug te lezen, al is het pijnlijkste helaas wel dat pepe niet meer leeft.

2. Het is mooi om je vooruitgang te zien
Ik verklapte het bij het vorige puntje al een beetje, toen ik schreef over mijn opleiding. Toen was het allemaal zo onzeker en was ik bang. En was ik blij met een goed cijfer voor tekeningen en was ik bang dat ik het volgende jaar niet zou halen. En als ik dat allemaal lees en kijk hoe ver ik nu sta met tekenen, word ik echt wel een beetje trots. Een beetje veel eigenlijk. Dat herinnert meteen aan de blogpost van vorige week trouwens 😉 Ook daarvoor is het dus goed. Maar wat ik nu vooral heb met mijn dagboek, is dat ik hem nu bijhoud sinds 21 januari. En toen zat ik in een vrij zwarte periode, ik was kapot. En het is zo mooi om te zien dat ik me daar door aan het vechten ben en hoe goed ik me nu voel. Dat is bemoedigend op momenten dat het toch heel eventjes misgaat. Het geeft moed en zelfvertrouwen, dat ik ook door dat dipje wel heen kom.

3. Eventjes alles van jezelf afschrijven
Een van de mooiste aspecten van een dagboek is dat je alles van jezelf afschrijft, zonder dat een ander het leest. Dit is een van de redenen waarom een dagboek vaak wordt aangeraden ook. Als je kwaad bent op iemand, kan je in je dagboek eens goed schelden op die persoon. Je kan je mening kwijt zonder dat iemand het leest. Ik weet namelijk wel hoe het voelt om na een hele lange tijd een keer je mening en gevoelens te kunnen lossen. En dat kan opluchten, je onderschat die kracht daarvan gewoon. Soms moet je iets kunnen uitpraten of opschrijven voor je verder kan.

xxx Nikita

Verliefd/Verlaten – Henriëtte Hemmink

3
Elke dag na schooltijd fietst Fien door zijn straat. Maar niemand mag het weten. Haar maag trekt samen als ze zijn huis ziet. Van pijn, omdat ze Sam zo mist. Op een dag dwarrelen er donsveertjes voor haar voeten neer, vanaf de kerktoren. Een huivering glijdt langs haar rug. Dit kan helemaal niet! Ze lijken uit het niets te komen. Is het misschien een bericht van Sam?
Het blijft niet bij deze ene gebeurtenis. Steeds vaker lijkt het wel, alsof Sam haar antwoord geeft of een teken stuurt. Fien raakt er erg van in de war. Dat wordt nog erger als Tom, een hele leuke jongen uit de derde, aandacht aan haar gaat besteden. Hij wil zelfs met haar zeilen. Maar als Fien aan een boot denkt, dan denkt ze aan Sam. Samen met hem ging ze vaak naar het eiland waar de opa van Sam een atelier heeft. Op een dag gaat ze er toch met Tom kijken. En dan doen ze een verbijsterende ontdekking.

Verhaallijn
Fien fietst elke dag langs zijn huis. Van Sam. En elke dag weer doet het pijn. Sam is namelijk gestorven en ze mist hem. Op een dag wandelt ze langs de kerktoren en vallen er donsveertjes naar beneden. Hun teken. Dit kan Sam toch niet zijn? Of wel? Steeds vaker komt dit voor. Dan is er nog Tom. Hij besteedt aandacht aan haar, en wil met haar zeilen. Alleen deed ze die dingen altijd met Sam en voelt ze zich schuldig. Als ze bij het atelier gaat kijken vam Sam zijn opa -waar ze ook vaak samen kwamen- doet ze een schokkende ontdekking.

Ik vind dit een heel moeilijk boek om te recenseren. Het boek was niet heel spannend, ergens wel een beetje. Er zit een heel klein snufje spanning in de verhaallijn. Het boek is vooral ook pijnlijk, er zijn mensen die dit doormaken. En ik weet hoeveel pijn het kan doen. Daardoor raakte het boek me wel. Ergens heeft het boek wel een bijzondere verhaallijn. Want het is niet het zoveelste boek over een meisje dat het uitmaakt met haar vriendje of andersom en daardoor hem mist. Niet dat daar iets mis mee is trouwens, maar dit is anders. En dat maakt dit boek denk ik wel anders.

Personages
Die kwamen heel realistisch over. Ondanks het een oppervlakkig beschreven boek is vind ik. Fien voelde zich echt schuldig als ze met Tom ging zeilen. En ik denk dat veel mensen dat wel ervaren. En dan hoeft het niet perse je vriendje te zijn die overlijdt. Bij een familielid kan dit ook voorkomen. Dus ondanks alles denk ik dat dit wel een goed boek is als je net iemand bent verloren. De personages gaven het boek echt een realistischere wending, ondanks alles. Dus ik vond de personages heel goed! De opa van Sam was een van mijn favoriete personen. Hij zit echt vol met wijsheid.

Schrijfstijl
Het boek is vrij simpel en oppervlakkig geschreven, dat zei ik net al. En op sommige punten vond ik dat niet erg, maar soms ook wel. Bij zo’n boeken hoort emotie, diepzinnigheid en rakende momenten. Ik denk dat dat het boek nog zoveel beter had kunnen maken. Maar ondanks alles vind ik het wel een vrij goed boek. Niet een van de beste die ik ooit las, maar wel goed.

Lay-out
De cover is mooi, simpel en passend. Hier had je zeker geen kleurcover op moeten zetten. Het blijft eenvoudig, en voor dat soort verhalen vind ik dat wel goed.

Conclusie
Ik vind dit wel een goed boek. Er zit wel enige emotie in, niet heel veel. Het paranormale is ook aanwezig en dat vind ik altijd leuk. Interessant zelfs eigenlijk. Het boek raakte me in zekere zin wel, niet altijd even hard. Ik raad het boek alsnog wel aan.

Cijfer: 7,5
xxx Nikita

Bibliotheek-bezoek! ~41~

Hoi allemaal! Elke drie weken breng ik een bezoekje aan het mooiste gebouw in onze gemeente, de bibliotheek! Om met een goed gevoel weer thuis te komen en weer leesvoer mee te hebben gebracht. Ik laat je weer zien welke boeken ik deze keer meenam!

Sarir 0%

Verlengde boeken:
1. Crossed – Ally Condie

Ik ben net begonnen in dit tweede deel! Heel veel vertellen kan ik niet, want het is een tweede deel in een reeks. De Unie bepaalt alles voor de inwoners. Hun liefde, eten, hun werk en hoe hun leven gaat lopen.

2. Wat jij niet ziet – Eric Lindstrom
Parker is blind, maar zeker niet dom. Ze doorziet mensen als geen ander en als je haar blindheid voor domheid houdt laat ze je vallen. Als ze haar ex plotseling terugziet reageert ze maar op een manier: ze negeert hem keihard. Ze heeft al zoveel aan haar hoofd. Trainen voor de loopwedstrijd, haar hoofd boven water houden bij haar overleden vader. Maar dat lijkt onmogelijk. Hoe meer ze denkt te weten wat de waarheid is, hoe meer ze beseft dat dingen anders zijn dan ze lijken.

3. Echte liefde vind je in de boekhandel – Veronica Henry
Die titel alleen is een droom, maar een boek is meer dan de titel natuurlijk. Nighthale Books is een boekhandel die door veel mensen wordt bezocht. Emilia Nighthale is de dochter van de overleden vroegere eigenaar en haar vaders droom is dat die boekhandel blijft bestaan. Emilia vindt het echter een moeilijke zaak. Ook de klanten willen niet dat de zaak verdwijnt. Gelukkig heeft Emilia ook vrienden en vriendinnen en moet ze dit niet allemaal alleen aanpakken.

4. Het verhaal van Phoenix – Josh Stirling
Phoenix zit in een gesloten gemeenschap die niks liever wil dan stelen en bedriegen. Met haar gave manipuleert ze mensen makkelijk en is het allemaal kinderspel. Tot ze moet stelen van Yves Benedict. Haar gave lijkt niet meer te werken. Yves beweert zelfs dat hij haar soulmate is. Hij wil haar weghalen uit de gemeenschap. Voordat Phoenix het beseft, raakt ze in situaties terecht waar ze niet meer uitraakt…

4. Reboot – Amy Tintera
Ik had dit boek een hele tijd terug mee omdat ik het graag wou lezen, maar toen had ik een beetje genoeg van science-fiction. Om dit boek een eerlijke kans te geven zou ik het later herlezen. Toen ik het vandaag zag, besloot ik het nog een keer te proberen. Reboots zijn de sterksten op aarde. Hoe later ze terugkeren na hun dood, hoe sterker. Wren is met haar 178 minuten een van de sterkste Reboots die er is. Ze wordt gekoppeld aan Callum, die praktisch nog menselijk is. Ze moet hem opleiden, maar Callum is traag van begrijp en leert op een laag tempo. Wren heeft altijd gedaan wat ze moest doen, maar het zou wel de eerste keer zijn dat ze dat niet doet.

5. Het mes dat niet wijkt – Patrick Ness
Todd woont in een stadje, Herrie. Ieder levend wezen laat al zijn gedachten vrij, zonder het te willen. Daardoor is het nooit stil in het stadje. Tot Todd een meisje tegenkomt dat haar gedachten niet deelt. Ze is stil. In een stadje dat het woord stilte zelfs niet eens kent. De stad heeft hun dus leugens wijsgemaakt. Todd besluit uit de stad te vluchten, een tocht die levensgevaarlijk kan worden. Hier was ik al een hele tijd benieuwd naar, en ik weet niet wat me vandaag over die drempel heeft geholpen eigenlijk.

8. Ik zie je tussen de wolken – Maren Stoffels
Lauren gaat op stage in een ziekenhuis, dat heeft de schoolpsycholoog geregeld. Daar wordt ze gekoppeld aan Casper, een jongen met leukemie en hij is doodziek. Tot Lauren een andere kankerpatiënt ontmoet. Jasmijn. Ze is bloedmooi. Lauren voelt dingen die ze bij haar vriendje nooit heeft gevoeld. Jasmijn is zo mooi en zacht, en een meisje. Dit lijkt mij echt een heel bijzonder boek! Ik heb al lang gewacht op de dag dat ik dit boek een keer zou tegenkomen in de bib. Ik was zo blij toen ik het echt zag staan en het ging meteen mee in mijn mandje.

Sarir 0%

Nieuwe boeken:
1. Marina – Carlos Ruiz Zafon
Oscar Drai maakt een wandeling door het oude Barcelona. Hij ontmoet daar een kunstenaar. Zijn dochter Marina neemt Oscar mee naar een kerkhof, en om 10u ’s ochtends stopt daar een zwarte koets. Een vrouw die naar een graf gaat zonder naam, met een zwarte vlinder op. Het is een mysterie. Er begint een avontuur als Oscar en Marina proberen erachter te komen wat er aan de hand is. Dit lijkt mij een vrij spannend en goed boek eigenlijk!

2. The Sun is also a star – Nicola Yoon
Natasha en Daniel zijn twee verschillende mensen, beide studenten. Dat wel. Beide verwachten ze niet dat er iemand verliefd op hen zou worden of dat zij verliefd zouden worden. Tot ze elkaar ontmoeten. Er liggen miljoenen mogelijkheden voor hun neus, maar welke zal de waarheid worden? Ik wou dit boek al een tijdje lezen doordat ik ‘Alles wat je lief is’, best wel goed vond. Dus ik nam hem mee in het Engels. Ik had geen zin in wachten op de vertaling.

3. Onder de ketchupwolken – Annabel Pitcher
Zoe heeft een groot geheim. Ze leeft in een wereld van leugens, verraad en geheimen. Ze voelt zich heel erg verbonden met een grote crimineel uit Amerika. Stuart Harris. Hij wacht op zijn doodvonnis, en weet als geen ander hoe het is om zo te leven. Wanneer de wanhoop nabij is, schrijft Zoe hem een brief. Meer dan een, lange brieven. Dit boek werd al vaker als een goed boek bestempeld, en eigenlijk ben ik wel nieuwsgierig ook.

4. It’s a wonderful life – Jesse Goossens
Anna mag niet mee met haar vrienden op reis, ze moet met haar ouders mee naar een plek dat volgens haar een groot gat is. Met twee straten, een kerk, begrafenisondernemers. Ze dacht nooit dat ze een mooie vakantie zou hebben. Toch ontmoet ze de meest verschillende mensen en leert ze heel veel. Over Ierse begrafenisrituelen, ze helpt het dak van het gemeentehuis herstellen. Ze dacht nooit dat ze zich zou thuisvoelen. Dit lijkt mij een heel bijzonder boek! De titel is Engels maar het is een Nederlands boek trouwens.

5. Antsy does time – Neal Shusterman
Antsy krijgt te horen dat zijn beste vriend Gunnar maar een half jaar te leven meer heeft. Hij besluit een maand van zijn leven te ‘doneren’. Tot hij bij Gunnar thuiskomt, steeds vaker merkt hij dat er iets niet klopt. Dit lijkt mij een heel bijzonder boek, ik kijk hier wel naar uit!

6. Kat over de drempel – Rachel Wells
Alfie de kat is dakloos. Zijn bazinnetje overleed waardoor hij eigenlijk aan zijn lot werd overgelaten. Hij kan niet wennen aan het leven op zichzelf, waar hij zelf eten en drinken moet zoeken om te overleven. De bewoners van de straat hebben hun eigen problemen, verdrietjes en gelukjes. En niet iedereen ziet Alfie even graag komen als straatkat. Maar Alfie brengt geluk terug in deze straat en brengt vriendschap mee. Ook dit lijkt me heel bijzonder!

xxx Nikita

 

Wat deed ik deze week? ~1~

Hoi allemaal! Als je verbaasd bent om deze blogpost te lezen, dan heb je waarschijnlijk mijn mededeling vanmorgen gemist. Ik raad je dan ook aan om die eerst te lezen. Deze week was vrij druk door de laatste examens, ik begon ook wat stress te ervaren. Maar gelukkig is het allemaal goed afgelopen! Maandag mag ik eindelijk mijn rapport raadplegen en daar ben ik blij om! Ik las veel doordat ik na een examen altijd vrij veel tijd over heb, ik maakte mijn zusje blij en was weer een keer onhandig. Of dat laatste nu mijn schuld is of die van Jacqueline, daar ben ik nog niet helemaal uit eigenlijk…

————————————————————————————————————————————————

ZONDAG 26 MAART 2017
Zondag is meestal een dag waarop ik lekker kan uitslapen, genieten van het weekend dat er bijna opzit en soms ook wel schoolwerk doen. Alleen niet deze keer! Mijn zusje werd namelijk 13 jaar! HIEP HIEP HOERA! Om dat te vieren gingen we samen naar de stad, een beetje quality time en heel veel genieten! Ook werd ik hyper in de boekhandel omdat ik ‘Bijzondere Vertelsels’ lag liggen. Ik had mijn zusje de dag ervoor stiekem al blij gemaakt met mijn zelfgemaakte kaart.Het doet goed om iemand zo gelukkig te maken.

2

 

MAANDAG 27 MAART 2017
Toen ik wakker werd, was ik echt nog bekaf. En vraag me niet hoe het komt dat ik amper heb geslapen in de nacht van zondag op maandag. Want ik weet het zelf niet. Maar de plicht roept, en in dit geval de examens nog wel! Dus ik ging naar school! Die dag had ik wiskunde en Nederlands. Helaas liep het niet allemaal even vlekkeloos. Toen ik mijn wiskunde-examen voor mijn neus kreeg, was alles weg. Black-out. Gelukkig kon ik voldoende kalmeren en kwam het grote deel wel terug. Ik heb het niet volledig verpest, misschien alleen de eerste oefening. Maandag werd mijn haar bijgeknipt, anders zou het volledig beginnen splitsen en dat wil ik niet. Nu is het weer gezond en wel! Ik begon die dag trouwens in ‘Verliefd-Verlaten’ van Henriëtte Hemmink.

3

DINSDAG 28 MAART 2017
Die ochtend kwam ik wat vroeger uit bed, het was een pijnlijke ochtend eigenlijk. Mijn zusje had bosklassen voor drie dagen, en die ochtend zou ze met mama naar het station gaan want ze zou vertrekken. Dat deed pijn, onze band is de laatste tijd wel echt hecht geworden. Ik hoop dat ze veel plezier heeft in ieder geval, ondanks ik haar echt wel mis. Na het afscheid ging ik naar school voor twee mondelingen. Frans en Mavo. Bij beide examens begon ik te praten en het bleef maar komen. Die gingen dus beide echt goed. Alleen bij Frans had ik een paar versprekingen, maar dat mag de trots niet drukken. Het was de dag dat ik bijna op de verkeerde trein zat, gelukkig werd ik op tijd gewaarschuwd door mijn intuïtie.

WOENSDAG 29 MAART 2017
Eindelijk het laatste examen! Weet je, ik ben iemand die enorm kalmeert van studeren. Maar ik heb gemerkt dat dit een zwaardere examenperiode was. Toch ben ik trots op wat ik heb gedaan. We hadden een paasevocatie en we hebben ons lokaal schoongemaakt. En nog een examen gemaakt natuurlijk. Kunstinitiatie. En ik vond het studeren wel moeilijk eigenlijk. Ik vind dat vak wel interessant, maar moeilijk om te studeren. Toch is het goed gegaan! Die middag heb ik met de kindjes van de onderburen eitjes geschilderd, wat uiteindelijk een soort paastraditie is. Ieder excuus om creatief te zijn grijp ik met plezier! Ik was wel blij met mijn tijgertje.

4

DONDERDAG 30 MAART 2017
Mijn eerste vakantiedag! Niet officieel, want de lagere scholen hebben nog school en niet iedereen heeft al vrij. Ik wel, mijn examens zitten erop. Het was lang geleden dat het kon, dus ik ging mee met opa en tante en mama naar de markt. Het was gezellig! En twee lekkere chocomelkjes gedronken natuurlijk. Die dag was het mysterie van het alarm in de Kruidvat. Telkens ik de Kruidvat in of uit ging, begon het alarm te piepen. Ik heb inmiddels mijn tas en kleding doorzocht, maar ben er nog altijd niet uit wat er nu voor heeft gezorgd dat het alarm bleef piepen. In de middag besloot ik croque monsieurs te bakken, en Jacqueline floot onverwachts en ik schrok. Je raadt het al, ik schoot uit en ik had me weer eens verbrand aan een gloeiend hete pan. Dus ik zit dit te schrijven met een pink volledig in compres en pleisters gewikkeld. Welkom in het leven van Nikita denk ik dan maar. Mijn bad die avond was wel super relaxend en veel schuim! Ik las trouwens een mooie 100 pagina’s in ‘Als geen ander’ van Una LaMarche!

5

VRIJDAG 31 MAART 2017
Het einde van de week alweer, morgen is het weekend! Vandaag besloot ik lekker lang uit te slapen, een stukje te lezen op bed en het gewoon allemaal rustig te doen. Ik ging mee om mijn broertje van school te halen en op de bus terug naar huis zag ik mijn schoolvriendin van de basisschool terug! Was een blij weerzien. Ik schrik altijd gewoon eerst een beetje als er een bekende op de bus zit. Dat is een typisch Nikita-trekje denk ik, maargoed. Het was in ieder geval fijn om bij te praten! En niet te vergeten, vandaag komt mijn zusje terug! En ik ben blij!

Wat zijn de plannen voor komende week?
Zaterdag is het bibliotheekdag, dus dan komt er weer een mooie lading boeken mijn kant uit! Zondag zit ik sowieso bij tante en nonkel, dat is zo de afspraak als het bibliotheekdag is geweest. En de dagen daarna heb ik eigenlijk nog niet echt iets gepland. Wel heb ik maandag rapport dus dat wordt spannend! Ik denk wel dat hij goed zal zijn, ik heb er een goed gevoel over. En ik ga veel lezen! Ik heb mijn leesflow een beetje teveel losgelaten en ik mis hem. Het is niet perse voor mijn boekendoel. Ik mis het echt, en dat vind ik niet leuk.

xxx Nikita

Vanaf nu pak ik het anders aan

Hoi allemaal! Er zijn al een paar weken voorbij gegaan dat ik niet zo heel tevreden meer was over de blogposts die op zaterdag online komen. De foto-posts dus. En ik merk dat dat ligt aan de foto’s. Het is al lang zo dat niet alle foto’s even scherp zijn, maar op de een of andere manier is dat pas sinds kort doorgedrongen bij mij. En ik wil gewoon dat er goede foto’s op mijn blog staan. Meeste bloggers hebben een professionele camera denk ik, maar ik kan dat niet. Ik maak namelijk ook foto’s op school, overal bijna. En ik weet dat ik problemen krijg als ik op sommige plekken mijn camera gebruik. Ik vind dit echter een van de leukste posts om te schrijven wekelijks, dus helemaal verdwijnen doet het niet.

Ik heb namelijk besloten om er meer een weekoverzicht van te maken, met een paar foto’s. De beste dan. Hierdoor kan ik terwijl ook veel meer vertellen over wat ik in een week deed, en dan wordt het nog completer. Dus ook dat idee spreekt me heel erg aan. Dus vanmiddag komt de allereerste vernieuwde blogpost online, en ik zie wel of ik het fijn vind en of het aanspreekt denk ik. Meeste dingen weet je nu eenmaal door ze te proberen of te ervaren.

Tot straks!

xxx Nikita
Extra: Nee, dit geen 1-april-grap 😉

Vier het leven ~4~ Stop! Tijd om trots te zijn op jezelf!

Hoi allemaal! Dat het druk is in het leven, daar schreef ik vorige week al iets over. Daar komt namelijk veel stress bij kijken. We willen altijd meer, sneller, beter. Altijd maar meer en meer. Op een gegeven moment raakt je lichaam daar ook van op. Iedereen let altijd op de tijd en op beter doen dan de vorige keer. En als het dan niet lukt, zijn we teleurgesteld. Maar het kan ook anders. Het is tijd om een keer trots op jezelf te zijn.

5. Trots zijn op jezelf.jpg
(Bron)

De dag van vandaag is iedereen gehaast, dat is een feit. Dat merk ik aan mijn omgeving, maar ook al te goed bij mezelf. ’s Morgens mezelf opjagen om de bus naar school te halen en vervolgens me haasten om nog net op tijd op school te raken. Tijdens het lezen mezelf opjagen om dat boek er nog net door te krijgen. En vooral dat laatste is onzin. Want het gaat er niet om dat ik dat boek snel heb uitgelezen, maar dat ik ervan heb genoten. Haast, het is een woord dat zo vaak terugkomt in ieders leven. Maar het is zo slecht voor je. Die opgejaagdheid. Maar ook het feit dat je altijd beter wilt is niet gezond. Je maakt jezelf soms kapot met die verwachtingen. Dan ben je weer teleurgesteld in jezelf omdat je niet beter bent geworden. Maar weet je wat? Je kan ook een keer trots zijn op jezelf.

Ja, trots zijn op jezelf. Misschien ben je iemand die graag loopt, om even een algemeen voorbeeld te geven. En je wil dolgraag zoveel km lopen, want dan ben je beter dan vorige keer. Alleen lukt dat niet meteen. Je bent teleurgesteld in jezelf omdat het mislukte. Omdat je in jouw ogen gefaald hebt. Nee, dat is niet waar. Als je zo’n moment hebt, denk dan eens aan alles wat je vooraf hebt bereikt met lopen. Er zitten zeker dingen tussen waar je trots op kan zijn. Denk eens na over alles wat je al hebt gedaan, hoe ver je al bent geraakt. In plaats van altijd maar meer te willen. Want het is niet omdat je nu iets niet hebt klaargespeeld dat je daarom een mislukkeling bent. Volgende keer beter. Voel jezelf een keer trots worden, complimenteer jezelf met het feit dat je het geprobeerd hebt. Zeg tegen jezelf dat je je best hebt gedaan, en dat het ooit wel een keer lukt. Dat je trots mag zijn op alles wat je al hebt bereikt, dingen die je misschien nooit voor mogelijk had gehouden. Je kan het alles in het leven positief of negatief zien. En aan alle situaties, hoe moeilijk ook, zit er een lichtpuntje. En ik weet dat niet alle situaties even makkelijk zijn. Dat je zou denken dat iets alleen maar ellende bezorgt. Maar dat is niet waar.

Ik kan het niet laten om over een situatie te beginnen die hier echt heel erg bij past, uit mijn eigen ervaringen van een tijdje terug. Met mijn opleiding. Ik veranderde vorig schooljaar naar een compleet nieuwe opleiding, waar ik alles moest leren. Ik moest leren tekenen, schilderen. Dat lukte prima, na een hele tijd toch wel. Alleen figuurschetsen bleef een trigger. Figuurschetsen is het lichaam tekenen, zo goed mogelijk. En een hele tijd terug kreeg ik mijn rapport. Ik had voor een tekening van figuurschetsen een 8 gekregen. En daar moet ik hard voor werken. Een week later had ik weer figuurschetsen, nog steeds trots op die mooie 8. En we gingen aan het werk aan een nieuwe tekening en het wou niet direct lukken. En raad eens? Ik was teleurgesteld in mezelf, en een beetje boos. Maar na vijf minuten dacht ik gelukkig verstandig. Ik dacht aan die 8. Aan alles wat ik in een jaar had bereikt voor school, van tekenervaring, wat ik allemaal had geleerd. Ik werd trots. Ik heb er altijd voor gevochten, geknokt, gewerkt en alles meer. En ik ben er geraakt. En daar werd ik trots op. En dit gaat nu over mij, maar dit kan evengoed jouw situatie zijn. Met wat dan ook. Met een hobby, een opleiding, een nieuwe job. Een nieuwe uitdaging. Het maakt niet uit. Maar wees trots op jezelf en geef jezelf complimenten. Het hoeft niet altijd van een ander te komen. Want je verdient het om trots te zijn op jezelf, wie je ook bent.

Je maakt de wereld net iets beter voor sommige mensen, wat je dan ook doet. Dat weet ik zeker.

xxx Nikita

Little things to enjoy ~34~

Hoi allemaal! Ik zeg het zo vaak, dat het belangrijk is om van kleine dingen te genieten in het leven! Al is het maar die lekkere maaltijd, het feit dat je een supermooi liedje hebt ontdekt of een complimentje wat je onverwachts kreeg. Als het je blij maakt en gelukkig maakt, geniet er gewoon van. Want op het einde van de dag, zijn dat de dingen die het meest uitmaken!

DSC_5963

1. Vroeg klaar met mijn blogwerk!

Vorige week had ik het principe van een to-do-lijstje voor de eerste keer toegepast. Ik had alle blogposts die geschreven moesten worden opgelijst, zodat ik ze kon schrappen als ik ermee klaar was. Het afstrepen werkt enorm motiverend, maar ook was ik daardoor vroeg klaar met al mijn blogwerk. Ik keek zaterdagavond op de klok en zag dat het nog maar iets van 20u of 21u was en daar werd ik wel blij van. Mijn zondag was namelijk zo goed als leeg.

2. Aan een stuk door gelezen in NERVE
Zondagmiddag heb ik iets gehad wat ik al een hele tijd niet had gehad. Wat ik wel gemist had. Het in de ban zijn van een boek. Dat je de hele wereld om je heen vergeet en alleen maar in de wereld van je boek zit. Ik had dat toen ik in NERVE aan het lezen was. Mama skypet altijd met tante en nonkel, en ik was op kamer aan het lezen. Als de skype uitgaat, dan gaat mama altijd rond om iedereen afscheid te laten nemen en elkaar een fijne avond te wensen. Ik had pas door dat het tijd was toen ze ook werkelijk daar was. Ik was zo in de ban van mijn boek dat ik de tijd uit het oog verloor. En je weet niet hoe blij ik ben dat ik dat gevoel weer eens mocht voelen.

3. Examens studeren gaan goed!
Ook die periode is inmiddels aangebroken, hoewel ze als deze blogpost gepubliceerd is al voorbij zijn. Ik had mijn samenvatting voor mijn eerste twee vakken al af, en liet me zoals gewoonlijk opvragen. Ik kon bijna alles meteen vanbuiten. Mijn studeerwerk had dus echt wel zijn vruchten afgeworpen. Je snapt dat ik daardoor wel hele goede moed krijg voor de examens!

4. Lachen met leerkrachten
Ik hou van mijn school, dat is inmiddels geen geheim meer. Vanwege mijn opleiding. Maar het is niet alleen mijn opleiding die mijn school zo leuk maakt. Het zijn ook wel de leerkrachten. Bij ons in de les wordt er geregeld wel eens goed gelachen doordat de leerkracht er weer een grap tussendoor gooit of een keer een verhaal vertelt wat er ooit al een keer gebeurd is. Met onze leerkrachten kan je wel eens lachen of zelfs grappen uithalen. Zolang ze binnen de perken blijven, blijven onze leerkrachten ook wel goedgezind en dat is wel fijn. Het maakt het schoolleven voor ons ook wel aangenamer.

5. Onverwoestbaar optimisme
Dinsdag was een dag vol dingen die misliepen. De bus stopte niet aan de halte dicht bij school en reed in een keer door naar het station. En hij was door file al best laat, dus ik wist dat ik te laat zou zijn. Dat was nog maar het begin van de dag, er zijn wel meer dingen misgelopen. En een tijd terug zou ik compleet down zijn de hele dag. Maar dinsdag was ik zo optimistisch en blij dat het me allemaal niet uitmaakte. Ik hou wel van die visie. De afgelopen tijd was niet altijd makkelijk, en het leven zal nooit makkelijk zijn. Maar het heeft me sterker gemaakt en doen inzien dat ik moet genieten van momenten dat het allemaal super gaat. Want het kan zomaar omslaan.

6. Schilderwerk is af!
Vorige week vrijdag kon je mijn werk al bewonderen in mijn week-in-foto’s-post. Het gaat hier namelijk over die eclairs. En dat werk heeft samen met mij heel wat meegemaakt. Toen we begonnen met die opdracht, ging het met mij niet zo goed. Door de feestdagen die er waren geweest had ik het moeilijk. Met oma. En in het begin leek het compleet mis te gaan, ook met mij. Maar week na week, les na les, zagen ze er steeds beter uit. En met mij ging het ook steeds meer de goede kant op. Maar niet alleen dat. Die eclairs zien er best goed uit op mijn werk -al zeg ik het zelf- en ik ben zo trots op wat ik allemaal geleerd en bereikt heb. Dit is het resultaat van mijn knokken en doorzetten.

7.  Lachen op het examen
Het allereerste examen was donderdag, ik had er twee die dag. En de leerkracht die bewaakte is toevallig een van mijn favoriete leerkrachten. Ook het vak dat ze dit jaar geeft is mijn lievelingsvak. Illustratie dus, maar dat terzijde. We hebben na het examen en voor het tweede examen nog wel gelachen. Met de klas. Met de leerkracht. Mensen nemen examens altijd superserieus, en ergens moet dat ook wel. Maar het kan ook iets losser. Het komt wel goed.

8. Bezorgdheid klasgenoten
Vrijdagochtend had ik rond 9u55 mijn mondeling examen Engels, en ik was op weg naar school met de bus om hem af te leggen. Alleen verliep de weg niet helemaal vlekkeloos. Het was op zich gewoon een week vol avonturen. Op een gegeven moment reden we langs een basisschool, en daar stak net een moeder met kind over die de bus niet had gezien. De bus kon nog net remmen, het scheelde denk ik maar twee centimeter tussen kind en bus. Ik was enorm hard geschrokken. Door het remmen waren er op de bus wel gewonden, dus de ambulance is erbij gekomen. Het kind was gelukkig ongedeerd en die moeder ook. Ik ook, alleen heeft mijn voet die ik omgeslagen had een serieuze klap gevangen dus die doet wel weer pijn. Maar verder heb ik gewoon niks. Ik had dat aan de klas laten weten, want ik was bang te laat te komen op mijn mondeling. Dan kon er iemand de leerkracht verwittigen. Sommige klasgenoten die ik zag op school waren superbezorgd en blij dat er ik niks had. Het maakt die shock wel wat lichter. Het voelt goed als er mensen zo om je geven en blij zijn dat er niks met je gebeurd is.

9. Dierenliefde
Dit is iets wat gewoon wekelijks kan terugkomen, maar toch wil ik het benadrukken. De liefde die ik krijg van opa’s hond, van Jacqueline en Chacco. De liefde die ik krijg van andere dieren. Weet je, ik ben al heel mijn leven een dierenvriend. En dierenliefde maakt me op een andere manier gelukkig dan liefde van de medemens. De wereld zou toch niet compleet zijn zonder dieren. Ik ben blij dat ze er zijn.

xxx Nikita

 

NERVE – Jeanne Ryan

2
Vey is geselecteerd om mee te spelen in NERVE, een spel dat online live wordt uitgezonden. Alles draait bij NERVE om durven en je grenzen verleggen. De spelmakers blijken Vey goed te kennen. Ze wordt verleid met prijzen die van haar ThisIsMe-pagina zijn gehaald en ze wordt gekoppeld aan de perfecte jongen, de woest aantrekkelijke Ian. In het begin is het spel geweldig: Vey en Ian krijgen veel fans die hen aanmoedigen om steeds riskantere uitdagingen aan te gaan, waarbij steeds meer te winnen valt. Maar dan krijgt het spel een drastische wending en het is alles of niets voor Vey.

Verhaallijn
Maak kennis met het spel NERVE. Het spel wordt live uitgezonden, en alles draait om opdrachten. Om durven, je grenzen verleggen. Bovendien word je rijkelijk beloond met die opdrachten. Vey besluit mee te doen, en wordt gekoppeld aan de knappe Ian. In het begin vinden ze het beide geweldig. Ze krijgen veel fans en de opdrachten zijn doenbaar. Maar het spel draaft door en wil steeds meer voor de prijzen die Vey en Ian (en de andere deelnemers) willen. En dan slaat het noodlot toe voor Vey….

NERVE was een verhaalijn waar ik van heb gesmuld! Ik wist zeker dat ik dit boek goed zou vinden. Het hele idee is fantastisch., en de uitwerking ook. Het spel wordt langzaam aan opgebouwd, net als het verhaal. Dat geeft wel het feit dat je steeds nieuwsgieriger wordt naar het einde toe. Ook draait het verhaal niet alleen om het spel. Van Vey’s priveleven maak je nog een groot deel mee, hoe haar omgeving omgaat met NERVE bijvoorbeeld. Dat is wel een goed aspect aan het boek, zeer zeker.

Personages
Ik vond ze goed. Vey is iemand die heel veel twijfelt maar uiteindelijk wel toegeeft. In haar plek zou ik ook niet direct ja zeggen, denk niet dat ik ooit ja zou zeggen. Maar dat terzijde. Vey’s beste vriendin is een regelrechte dramaqueen. Ik irriteerde me soms wel aan haar. Ze wil het goed voor Vey maar nooit beter dan haar, want dan zijn er problemen. Daar krijg ik het af en toe wel van. Ik vond uiteindelijk dat de personages goed in elkaar zaten, ieder had zijn eigen karakter en doen en laten. Dat maakt een verhaal vaak wel completer.

Schrijfstijl
Zoals ik al eerder zei is het boek goed opgebouwd. Naarmate het einde worden de opdrachten ook steeds heftiger en erger. En dat zorgt er juist voor dat het alsmaar spannender wordt en je dus steeds meer wil weten wat er gaat gebeuren. Ik was af en toe helemaal van de wereld toen ik dit boek las. Je wordt er gewoon in gesleurd dat het niet normaal is. Complimenten voor Jeanne Ryan. En het boek zet aan tot verder lezen. Die keuze kan je soms niet zelf maken, soms is het te spannend en blijf je maar lezen. Geen goed idee om dit boek voor je bedtijd te lezen, want veel slapen ga je niet vrees ik.

Lay-out
De cover is modern en futuristisch, wat uiteindelijk ook wel een beetje bij dit boek hoort. Het wekte meteen mijn nieuwsgierigheid, en zelfs al kende ik het boek niet zou ik toch echt wel nieuwsgierig worden. Zeker na de achterflap te lezen.

Conclusie
NERVE is een boek over grenzen verleggen voor soms verschrikkelijke opdrachten. Het is goed geschreven, spannend. Ik heb hiervan genoten tot de laatste letter. Het is spannend opgebouwd, het verhaal zit goed en er zijn verschillende personages. Dat zorgt dat het allemaal nog net iets complexer wordt. Goed boek, aanrader!

Cijfer: 8,5
xxx Nikita