Mijn passie: fotobewerking

Zoals jullie wel weten, bewerk ik heel vaak. Dat is mijn passie, mijn hobby, mijn hulp door het leven. Vandaag ga ik enkele vragen beantwoorden, misschien vinden jullie het leuk om er ook mee te starten of vinden jullie zelf een hobby/passie. 

1. Wanneer is het begonnen?
Mijn fotobewerking is heel onschuldig begonnen eigenlijk, ik bewerk al bijna 6 jaar. Dus ik denk wel dat ik echt van een passie mag spreken

2. Hoe is het begonnen?
Mijn pepe (die helaas overleden is) had een programma op zijn computer waarmee hij regelmatig dingen mee bewerkte. Met kaders, stickers en tekst eigenlijk. Dat was niet echt de stijl die ik deed. Ik mocht toen op een keer ook eens proberen, en ik deed het wel graag. Dan heeft het een tijdje stilgelegen, maar dan kreeg ik de sims. Toen was het sims 2, sims 3 bestond nog niet. Na een tijd ontdekte ik Bodyshop, dat is eigenlijk om kledij te maken voor je sims. Maar daarvoor had je een degelijk fotobewerkingsprogramma nodig. Ik heb toen Photofiltre studio x gebruikt, en na een tijd was ik het kledij maken beu, en toen begon ik te experimenteren met Photofiltre zelf. Toen zat ik ook al op digidier, en ik ontdekte toen Picnik, die ondertussen ook niet meer bestaat. Ik ben er met een klein hart mee begonnen en het is eigenlijk uitgelopen tot mijn passie

3. Welke programma’s gebruik je?
Ik gebruik Ribbet (als vervanger voor Picnik), samen met Photofiltre Studio x, Picmonkey en BeFunky. Eigenlijk beginnersprogramma’s maar ik haal er het uiterste uit. Photoshop is heel dichtbij, en ik kijk er echt naar uit om ermee te werken 

4. Wat is het leuke eraan?
Ik zei het vandaag nog bij mijn tante, het is een beetje zoals toveren. Voor mij zelf ook, want ik neem een foto en ik weet nooit hoe het zal eindigen eigenlijk. Ik speel met effecten, en zo ben ik soms wel lang bezig. Ik hou er echt van, ik ben soms gewoon verbaasd van mijn eigen resultaat. Het is mijn eigen magie gewoon. 

5. Waar haal je inspiratie?
Meestal uit liedjes van Marco Borsato, omdat ik vooral bewerk met een zinnetje erop. En meestal gaat het over het leven, en zijn liedjes ook. Soms ook uit het dagelijks leven of quotes. Vandaar dat ik ook altijd een beetje in een spiritueel moment ben na het bewerken, omdat mijn bewerkingen mezelf ook doen nadenken

Afbeelding

6. Wat vind je moeilijk?
Vooral het inspiratie vinden is voor mij soms moeilijk. En ik heb soms te weinig tijd om te bewerken, en op drukke stress-momenten mis ik het wel.

7. Lijken je werkjes heel erg op elkaar?
Ik denk wel dat je kan zien welke van mij zijn en welke niet maar ergens lijken ze ook niet altijd op elkaar. Zoals ik al zei, effecten komen soms heel anders uit dan verwacht. En soms heb ik eens zin om met galaxy effecten te werken en soms ook niet. Het hangt heel erg af van mijn stemming, mijn zin op dat moment en de foto zelf

8. Is je stijl heel erg veranderd na zoveel jaar?
Toch wel, ik post mijn bewerksels ook in een album op facebook en als ik naar het allereerste werk kijk en naar het werk dat ik vandaag heb gemaakt zit er een groot verschil tussen. Het werkje hierboven is niet van vandaag, maar omdat het over mijn passie gaat heb ik die genomen. 

9. Raak je het nooit beu?
Nee, er zijn wel momenten van crisis waardoor ik minder bewerk, maar volledig laten vallen. Ik denk niet dat dat ooit zal gebeuren. Toen mijn pepe was overleden, heb ik een paar dagen niet bewerkt omdat ik het moeilijk vond omdat de persoon die me heeft doen inzien dat ik het graag doe er niet meer was. Maar toen ik mijn nieuwjaarskaartje bewerkte, voelde ik wat ik gemist had. 

10. Heeft het invloed op je als je het moet missen?
Ja, heel erg. Ik heb in het begin van het schooljaar mijn fotobewerking 2 maanden moeten missen, en ik haalde voor een theorievak een heleboel onvoldoendes. En zonder fotobewerking ben ik mezelf niet, omdat het gewoon een deel van mijn hart is. En dat kan je ook niet missen

 

xxx Nikita 

 

Advertenties

Gevoelige mensen

Hoi! Vandaag snij ik eigenlijk een onderwerp aan dat eigenlijk heel weinig in de maatschappij wordt aanvaard. Precies, gevoelige mensen. Ik ben zelf heel gevoelig, dat staat ook in de blogbeschrijving bovenaan. Dat staat er niet omdat ik jullie wil waarschuwen dat het een huilblog is, maar dat is een heel krachtige eigenschap van mij en daar ben ik heel trots op. 

Als je heel erg gevoelig bent -zoals ik- zal je je waarschijnlijk wel herkennen in deze blog, omdat er veel kenmerken zullen in voorkomen ook. Gevoelig zijn is wel een mooie eigenschap, ik weet dat hij soms heel irritant kan zijn. Maar je moet er juist trots op zijn dat je zo gevoelig bent. Gevoelige mensen zullen meestal ook snel piekeren, zich zorgen maken en daar komen nog veel meer dingen bij kijken

Quote - Joel Osteen

De quote hierboven is wel waar. Als je iemand extreem gevoelig kent, pas op met wat je zegt. Een kwetsend woord kan heel lang in een gevoelig persoon zijn of haar hoofd blijven circuleren. Speel ook nooit met de gevoelens van een gevoelig persoon, die zijn heel belangrijk voor die persoon. Wat voor iemand anders een gewoon normaal ding kan lijken, is voor een gevoelig persoon misschien een ramp. 

Maar als je dit als (gevoelig) persoon leest en je hebt heel veel zorgen, problemen en je bent de hoop even kwijt:
Geef niet op, alles komt goed. Het kan al over een dag zijn, een week, een maand of misschien een jaar. Maar het komt goed. Je bent nooit alleen, er is altijd iemand die om je geeft om wie je bent en wat je doet. Verlies de hoop niet

Don’t give up, there’s always someone who cares ❤

xxx Nikita

 

Boekreview: Laat me

Hoi allemaal! Vandaag heb ik weer een boekreview klaarstaan. Gisteren had ik het boek uit, dus het zit nog vers in mijn geheugen. Ik raad het zeker aan, dat zal je wel merken aan het stukje over mijn mening. Vandaag review ik het boek ‘Laat me’ van Kate Cann.

Amber houdt het thuis niet meer uit. Ze wil op eigen benen staan, weg van haar lastige, aandachtvragende zus en haar veel te beschermende moeder. Zonder het thuis te vertellen huurt ze een kamer in een oud studentenhuis, en vertrekt. Ze is nogal onzeker tegenover haar nieuwe huisgenoten en voelt zich erg schuldig over haar stiekeme vlucht. Het lukt haar niet echt te genieten van haar vrijheid. Maar als ze een baantje vindt in een strandpaviljoen en halsoverkop verliefd wordt op Marty, de knappe jongen die daar werkt, gaat haar leven er een stuk vrolijker uitzien. Behalve wanneer ze in haar kamer is; dan voelt ze zich slechter en slechter. Het stokoude huis blijkt een duister geheim te bewaren. En als haar zusje Poppy onverwachts ook in het huis komt wonen, gaat het helemaal mis.

Terwijl ze naar boven liep, bekeek ze zichzelf in de grote spiegel. In het glas zag ze iets achter zich opdoemen. Met een ruk draaide Amber zich om. Niets. Weer niets. Ze keerde zich razendsnel terug naar de spiegel. Het was er nog steeds, achter haar spiegelbeeld, een vorm, een schaduw, lang, smal, beverig, maar terwijl ze ernaar staarde, verdween het. Gewoon gezichtsbedrog, hield ze zichzelf moedig voor. Het licht dat op stofdeeltjes viel.

Mijn mening:
In het begin van het boek is het niet spannend, maar het verhaal houdt je vast om echt verder te lezen. Dat is de kunst van schrijven, en dat wil ik ook kunnen. Naar het einde toe wordt het nagelbijtend spannend. Ik weet niet of dat een woord was, maar dat doet er nu niet toe. Normaal leg ik bij het woord ‘Thriller’ het boek weer weg, tussen de rekken. Maar deze niet. En ik heb er geen spijt van. Gisteren lag ik in bed na school te lezen, en ik kon het gewoon niet wegleggen. Ik moest weten hoe het afliep, dat moest gewoon. Dat zegt al genoeg denk ik, want ik lees graag maar dat komt toch niet zo heel vaak voor. Topboek, morgen moet ik naar de bibliotheek en ik ga nog boeken van haar zoeken, ben benieuwd!

 

xxx Nikita